Hallo thuisfront,

Men zegge en schrijve donderdag 10 december 2009. Shirley ligt uitgeteld op bed, ze kan geen pap meer zeggen. Wát is er gebeurd?

-REWIND-

Na een hartelijk afscheid in Rijsel Europe, sprongen we met goede moed op de Eurostar richting Londen. Daar aangekomen nog even van een lekkere kop miso soep genoten (zei ik lekker?) vooraleer het prijzige Londense openbaar vervoer te gebruiken. Prijzig of niet, na een kleine 2 uren ingecheckt in het comfortabele Premier Inn hotel vlakbij Londen Heathrow. Een goede uitvalsbasis om de dag erop op de noen richting Hong Kong te vertrekken.

Zo gezegd, zo gedaan en vooraleer we het wisten zaten we op Qantas vlucht QF30 richting Hong Kong. Intussentijd was Shirleys buur (Lang Yong ofte Long John in de volksmond) met enige vertraging ons komen vervoegen. Nu moet het wel van mijn hart dat ondanks de goede catering het zitcomfort toch wel te wensen overliet met als gevolg dat we gedurende de 12 uur durende vlucht amper een oog hebben dichtgedaan.

Na een korte nacht (nacht? volgens onze biologische klok was het amper 12u ‘s avonds) kwamen we aldus aan in Hong Kong. Terplekke onmiddellijk een kopje koffie genuttigd en de übersnelle airport trein richting centrum Hong Kong genomen. Wat ons onmiddellijk opviel (hoewel Shirley me informeerde dat ze dit al eerder in Shanghai ervaren had) was de penetrante, ietwat zurige geur die Hong Kong prijsgaf.

Omdat we nog niet onmiddellijk konden inchecken, verkenden we eerst nog wat de stad. Noem het gerust een verkenning met een grote V want onze zintuigen werden nog meer geprikkeld bij het middagmaal. We werden immers «drunken chicken» voorgeschoteld, kip op een bedje van karkas, met huid omspannen, die de dood gevonden had in een emmer cognac ofzo. Klinkt misschien -voor de avonturiers onder ons- nog redelijk appetijtelijk ware het niet dat de kip ook nog eens koud was! Nu geen nood, we konden ons buikje nog altijd rondeten met de tevens voorgeschotelde noedels en dim sum. Omdat de klok toen reeds inchecktijd geslaan had, repten we ons in 7 haasten naar het hotel om er een schoonheidsslaapje te doen. Uitendelijk sloten we de dag af in centrum Hong Kong in het veel te dure Café Too. We sloegen het -volgens de Lonely planet- budgetvriendelijke (€44?!), copieuze buffet af en genoten er van een nasi goreng en Italiaanse pasta.

Na een lange 2daagse en omdat we ons in een halve staat van bewusteloosheid bevonden, namen we het wijze besluit om eens uit slapen (11u15!). Zo begonnen we onze 2^e dag met een redelijke vertraging . Toch legde ons dat gedurende een 5 tal uur geen windeieren. Gezwind bezochten we het Hong Kong museum of History, Peninsula hotel en de Chungking Mansions. Helaas had Shirley wederom bezoek van Klaas Vaak (ik begon zo stiekemaan te denken dat ze er een affaire op nahield) en keerden we voor een korte pitstop huiswaarts. Niettegenstaande, beïndigden we de dag in schoonheid op het Tsim Sha Tsui observatory deck, waar we konden genieten van een licht- en muziekspektakel (klinkt fantastischer dan het eigenlijk was) verzorgd door de , met verlichting versierde, bankgebouwen aan de overzijde van de haven (zie foto's).

Vandaag de Peak beklommen (al hadden we wat hulp van de Peak tram;-)). Men zegt immersdat je Hong Kong niet beleefd hebt zonder de Peak. De Peak biedt namelijk ongeëvenaarde vergezichten over Hong Kong Island, Kowloon en -bij helder weer- de New Territories. We kunnen dat enkel maar beamen.

Echter, tothiertoe zijn we nog niet echt omvergeblazen door Hong Kong. Ons inziens een drukke, cosmopolitische stad die je een aardige indruk geeft van een Aziatische grootstad en haar Britse roots (van hypermoderne winkelcentra tot verpauperde eetstalletjes) maar met weinig echte bezienswaardigheden. Daarom verlangen we naar het vervolg van onze reis in Nieuw Zeeland. We kijken er echt naar uit om morgen onze zitjes op Qantas QF honderd en nog iets in te nemen met bestemming Auckland!

Maar eerst Shirley proberen wakker schudden, Klaas Vaak you are a dead man! (de eindredactrice distantieert zich van voorafvermelde Klaas Vaak insinuaties en wijt haar kortstondige tukjes aan een chronisch gebrek aan doorslaap veroorzaakt door een ambetante jetlag!)

Tot in Nieuw Zeeland mates,

Greg & Shirley