Kia ora en gelukkig nieuwjaar,

Bij het schrijven van dit reisverslag zijn sommige onder jullie waarschijnlijk nog druk aan het feesten. Geniet ervan! Wij staan ondertussen 12u verder in het nieuwe jaar...

In de afgelopen weken bezochten we dus de stinkende modderpoelen van Rotorua. Naast modderpoelen zagen we er ook een aantal natuurlijke geisers en kregen we een traditionele Moari welkomstceremonie voorgeschoteld, die bestond o.a. uit de haka (oorlogsdans om tegenstanders te intimideren) en een hongi (traditionele welkomstgroet met de neus).

Na deze culturele onderdompeling en de honderden kilometers rijden vonden we het echter tijd op eens de beentjes te strekken. Dus besloten we de Tongariro Alpine crossing te wandelen. Dit zou één van de mooiste ééndagswandelingen ter wereld zijn. Merk echter dat alles in Nieuw Zeeland (NZ) wel een 'mooiste' of 'beste' stempel draagt dus een korreltje zout is hier en daar wel op zijn plaats. Hier niet echter. Deze 19.4km lange wandeling voldeed perfect aan de hoge verwachtingen. Zo wandelden we in strakke tred doorheen maanlandschappen (grote delen van NZ bestaan immers uit vulkanisch gebied) naar het hoogste punt van de wandeling op 1800m om daarna in de afdaling vergast te worden op nog meer natuurpracht, nl. de emerald lakes; mineraalrijke meren die prachtig blauw kleuren. Een dikke aanrader.

Niet zo een dikke aanrader bleken de Waitomo caves die we enkele dagen nadien bezochten. De toegangsprijs tot deze gloeiwormgrotten bleek nl. niet in verhouding met de kwaliteit van de gidstoer (€40 voor 10min gloeiwormen en een gids die amper de pampers ontgroeid was).

Dit werd echter goedgemaakt door Katy en Nathan, onze Kiwivrienden, die ons voor een kerstbrunch hadden uitgenodigd. De kerstbrunch werd later die avond opgevolgd door een heus kerstdiner (NZs lam is een waar festijn) met de voltallige(16 volwassenen en 9 kinderen) -overigens erg christelijke- familie. Kerst blijkt hier in NZ een erg serieuze bedoening... net als Suzan Boyle trouwens. Om hun gastvrije aard nog meer kracht bij te zetten werden we de dag nadien uitgenodigd in hun buitenverblijf te Raglan (hét ;-) surfersparadijs in NZ met zwarte zandstranden), een aanbod dat we natuurlijk niet konden afslaan!

Ondertussen namen we afscheid van onze vrienden en bevinden we ons op het Zuidereiland, nadat we gisteren per ferry de oversteek maakten en alwaar we bij een goed glas wijn en al even goede steak Nieuwjaar vierden. Morgen staat trouwens een heuse kajak- en wandeltocht op het programma in het Abel Tasman National Park en over een tweetal dagen wagen we ons aan wat wijnproeverij. Wat smaakt de zomer toch zo zoet...

Tot binnenkort,

Greg & Shirley